Puesto queἘπειδήπερmuchosπολλοὶhan intentadoἐπεχείρησανponer en ordenἀνατάξασθαιun relatoδιήγησινde los hechosπερὶ τῶν πραγμάτωνque se han cumplidoπεπληροφορημένωνentre nosotros,ἐν ἡμῖν
tal comoκαθὼςnos losἡμῖνtransmitieronπαρέδοσανlos queοἱdesde el principioἀπ’ ἀρχῆςfueronγενόμενοιtestigos ocularesαὐτόπταιyκαὶservidoresὑπηρέταιde la palabra,τοῦ λόγου
me ha parecidoἔδοξεtambién a mí,κἀμοὶdespués de haber investigadoπαρηκολουθηκότιtodoπᾶσινcon exactitudἀκριβῶςdesde su origen,ἄνωθενescribírteloγράψαι σοιen orden,καθεξῆςexcelentísimoκράτιστεTeófilo,Θεόφιλε
para queἵναconozcasἐπιγνῷςla solidezτὴν ἀσφάλειανde las enseñanzasπερὶ λόγωνen queὧνhas sido instruido.κατηχήθης
HuboἘγένετοen los díasἐν ταῖς ἡμέραιςde Herodes,Ἡρῴδουreyβασιλέωςde Judea,τῆς Ἰουδαίαςun sacerdoteἱερεύς τιςllamadoὀνόματιZacarías,Ζαχαρίαςdel turnoἐξ ἐφημερίαςde Abías;Ἀβιάyκαὶsu mujerγυνὴ αὐτῷera de las hijasἐκ τῶν θυγατέρωνde Aarón,Ἀαρώνyκαὶsu nombreτὸ ὄνομα αὐτῆςera Elisabet.Ἐλισάβετ
Yδὲambosἀμφότεροιeranἦσανjustosδίκαιοιdelante de Dios,ἐναντίον τοῦ θεοῦy andabanπορευόμενοιsin reprocheἄμεμπτοιen todos los mandamientosἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖςyκαὶestatutosδικαιώμασινdel Señor.τοῦ κυρίου
Yκαὶnoοὐκteníanἦν αὐτοῖςhijo,τέκνονporqueκαθότιElisabetἡ Ἐλισάβετeraἦνestéril,στεῖραyκαὶambosἀμφότεροιeranἦσανavanzadosπροβεβηκότεςen días.ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν
Yδὲsucedió que,Ἐγένετοmientrasἐν τῷélαὐτὸνejercía el sacerdocioἱερατεύεινdelante de Diosἔναντι τοῦ θεοῦen el ordenἐν τῇ τάξειde su turno,τῆς ἐφημερίας αὐτοῦ
conforme aκατὰla costumbreτὸ ἔθοςdel sacerdocio,τῆς ἱερατείαςle tocó en suerteἔλαχεofrecer el incienso,τοῦ θυμιᾶσαιentrandoεἰσελθὼνen el santuarioεἰς τὸν ναὸνdel Señor.τοῦ κυρίου
Yκαὶtoda la multitudπᾶν τὸ πλῆθοςdel puebloτοῦ λαοῦestabaἦνorandoπροσευχόμενονafuera,ἔξωa la horaτῇ ὥρᾳdel incienso.τοῦ θυμιάματος
Yδὲse le aparecióὤφθη αὐτῷun ángelἄγγελοςdel Señor,κυρίουde pieἑστὼςa la derechaἐκ δεξιῶνdel altarτοῦ θυσιαστηρίουdel incienso.τοῦ θυμιάματος
YκαὶZacarías,Ζαχαρίαςal verlo,ἰδώνse turbó,ἐταράχθηyκαὶel temorφόβοςcayóἐπέπεσενsobre él.ἐπ’ αὐτόν
Peroδὲel ángelὁ ἄγγελοςleπρὸς αὐτὸνdijo:εἶπεν«NoΜὴtemas,φοβοῦZacarías,Ζαχαρίαporqueδιότιtu súplicaἡ δέησίς σουha sido oída,εἰσηκούσθηyκαὶtu mujerἡ γυνή σουElisabetἘλισάβετteσοιdará a luzγεννήσειun hijo,υἱόνyκαὶle pondrásκαλέσειςpor nombreτὸ ὄνομα αὐτοῦJuan.Ἰωάννην
Yκαὶtendrásἔσται σοιalegríaχαράyκαὶgozo,ἀγαλλίασιςyκαὶmuchosπολλοὶse alegraránχαρήσονταιpor su nacimiento;ἐπὶ τῇ γενέσει αὐτοῦ
porqueγὰρseráἔσταιgrandeμέγαςdelante del Señor;ἐνώπιον τοῦ κυρίουyκαὶnoοὐ μὴbeberáπίῃvinoοἶνονniκαὶbebida embriagante,σίκεραyκαὶserá llenoπλησθήσεταιdel Espíritu Santoπνεύματος ἁγίουaunἔτιdesde el vientreἐκ κοιλίαςde su madre.μητρὸς αὐτοῦ
Yκαὶhará volverἐπιστρέψειa muchosπολλοὺςde los hijosτῶν υἱῶνde IsraelἸσραὴλal Señorἐπὶ κύριονsu Dios.τὸν θεὸν αὐτῶν
Y élκαὶ αὐτὸςiráπροελεύσεταιdelante de élἐνώπιον αὐτοῦcon el espírituἐν πνεύματιyκαὶel poderδυνάμειde Elías,Ἠλίουpara hacer volverἐπιστρέψαιlos corazonesκαρδίαςde los padresπατέρωνhacia los hijos,ἐπὶ τέκναyκαὶa los desobedientesἀπειθεῖςa la sensatezἐν φρονήσειde los justos,δικαίωνpara prepararἑτοιμάσαιal Señorκυρίῳun puebloλαὸνbien dispuesto».κατεσκευασμένον
YκαὶZacaríasΖαχαρίαςdijoεἶπενal ángel:πρὸς τὸν ἄγγελον«¿CómoΚατὰ τίsabréγνώσομαιesto?τοῦτοPorqueγάρyoἐγὼsoyεἰμιanciano,πρεσβύτηςyκαὶmi mujerἡ γυνή μουes avanzadaπροβεβηκυῖαen días».ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῆς
Yκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςel ángel,ὁ ἄγγελοςleαὐτῷdijo:εἶπεν«YoἘγώsoyεἰμιGabriel,Γαβριὴλel que estáὁ παρεστηκὼςdelante de Dios;ἐνώπιον τοῦ θεοῦyκαὶhe sido enviadoἀπεστάληνpara hablarteλαλῆσαι πρὸς σὲyκαὶanunciarteσοιestas cosasταῦταcomo buena noticia.εὐαγγελίσασθαί
Yκαὶmira,ἰδοὺquedarásἔσῃcalladoσιωπῶνyκαὶsinμὴpoderδυνάμενοςhablarλαλῆσαιhasta el díaἄχρι ἡμέραςen queἧςestoταῦταsuceda,γένηταιpor cuantoἀνθ’ ὧνnoοὐκcreísteἐπίστευσαςmis palabras,τοῖς λόγοις μουqueοἵτινεςse cumpliránπληρωθήσονταιa su tiempo».εἰς τὸν καιρὸν αὐτῶν
YΚαὶel puebloὁ λαὸςestabaἦνesperandoπροσδοκῶνa Zacarías,τὸν Ζαχαρίανyκαὶse extrañabanἐθαύμαζονde queἐν τῷtardaraχρονίζειν αὐτόνen el santuario.ἐν τῷ ναῷ
Yδὲal salir,ἐξελθὼνnoοὐκpodíaἐδύνατοhablarles,λαλῆσαι αὐτοῖςyκαὶcomprendieronἐπέγνωσανqueὅτιhabía vistoἑώρακενuna visiónὀπτασίανen el santuario;ἐν τῷ ναῷyκαὶélαὐτὸςlesαὐτοῖςhacía señas,ἦν διανεύωνyκαὶseguíaδιέμενενmudo.κωφός
Yκαὶsucedió que,ἐγένετοcuandoὡςse cumplieronἐπλήσθησανlos díasαἱ ἡμέραιde su servicio,τῆς λειτουργίας αὐτοῦse fueἀπῆλθενa su casa.εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ
Yδὲdespués deΜετὰestos días,ταύτας τὰς ἡμέραςconcibióσυνέλαβενElisabetἘλισάβετsu mujer,ἡ γυνὴ αὐτοῦyκαὶse mantuvo ocultaπεριέκρυβεν ἑαυτὴνcinco meses,πέντε μῆναςdiciendo:λέγουσα
«AsíΟὕτωςha hechoπεποίηκενconmigoμοιel Señorκύριοςen los díasἐν ἡμέραιςen queαἷςse dignóἐπεῖδενquitarἀφελεῖνmi afrentaὄνειδός μουentre los hombres».ἐν ἀνθρώποις
Yδὲen el sexto mes,Ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳel ángelὁ ἄγγελοςGabrielΓαβριὴλfue enviadoἀπεστάληpor Diosἀπὸ τοῦ θεοῦa una ciudadεἰς πόλινde Galileaτῆς Γαλιλαίαςllamadaᾗ ὄνομαNazaret,Ναζαρὲθ
a una virgenπρὸς παρθένονcomprometidaἐμνηστευμένηνcon un hombreἀνδρὶllamadoᾧ ὄνομαJosé,Ἰωσὴφde la casaἐξ οἴκουde David;Δαυίδyκαὶel nombreτὸ ὄνομαde la virgenτῆς παρθένουera María.Μαριάμ
Yκαὶentrandoεἰσελθὼνa donde ella estaba,πρὸς αὐτὴνle dijo:εἶπεν«Saludos,Χαῖρεfavorecida;κεχαριτωμένηel Señorὁ κύριοςestácontigo».μετὰ σοῦ
Pero ellaδὲ ἡse turbó muchoδιεταράχθηpor la palabra,ἐπὶ τῷ λόγῳyκαὶpensabaδιελογίζετοqué clase deποταπὸςsaludoὁ ἀσπασμὸςseríaεἴηeste.οὗτος
Yκαὶel ángelὁ ἄγγελοςleαὐτῇdijo:εἶπεν«NoΜὴtemas,φοβοῦMaría,Μαριάμporqueγὰρhas halladoεὗρεςgraciaχάρινdelante de Dios.παρὰ τῷ θεῷ
Yκαὶmira,ἰδοὺconcebirásσυλλήμψῃen tu vientreἐν γαστρὶyκαὶdarás a luzτέξῃun hijo,υἱόνyκαὶle pondrásκαλέσειςpor nombreτὸ ὄνομα αὐτοῦJesús.Ἰησοῦν
Esteοὗτοςseráἔσταιgrande,μέγαςyκαὶserá llamadoκληθήσεταιHijoυἱὸςdel Altísimo;Ὑψίστουyκαὶel SeñorκύριοςDiosὁ θεὸςleαὐτῷdaráδώσειel tronoτὸν θρόνονde DavidΔαυὶδsu padre;τοῦ πατρὸς αὐτοῦ
yκαὶreinaráβασιλεύσειsobre la casaἐπὶ τὸν οἶκονde JacobἸακὼβpor siempre,εἰς τοὺς αἰῶναςyκαὶsu reinoτῆς βασιλείας αὐτοῦnoοὐκtendráἔσταιfin».τέλος
YδὲMaríaΜαριὰμdijoεἶπενal ángel:πρὸς τὸν ἄγγελον«¿CómoΠῶςseráἔσταιesto,τοῦτοpuesto queἐπεὶnoοὐconozcoγινώσκωvarón?».ἄνδρα
Yκαὶrespondiendoἀποκριθεὶςel ángel,ὁ ἄγγελοςleαὐτῇdijo:εἶπεν«El Espíritu SantoΠνεῦμα ἅγιονvendráἐπελεύσεταιsobre ti,ἐπὶ σέyκαὶel poderδύναμιςdel AltísimoὙψίστουteσοιcubrirá con su sombra;ἐπισκιάσειpor esoδιὸtambiénκαὶlo santoτὸ ἅγιονque naceráγεννώμενονserá llamadoκληθήσεταιHijoυἱὸςde Dios.θεοῦ
Yκαὶmira,ἰδοὺElisabet,Ἐλισάβετtu parienta,ἡ συγγενίς σουtambién ellaκαὶ αὐτὴha concebidoσυνείληφενun hijoυἱὸνen su vejez;ἐν γήρει αὐτῆςyκαὶesteοὗτοςesἐστὶνel sexto mesμὴν ἕκτοςpara ella,αὐτῇla que llamabanτῇ καλουμένῃestéril;στείρᾳ
porqueὅτιninguna palabraοὐκ πᾶν ῥῆμαque venga de Diosπαρὰ τοῦ θεοῦserá imposible».ἀδυνατήσει
YδὲMaríaΜαριάμdijo:εἶπεν«Mira,Ἰδοὺla esclavaἡ δούληdel Señor;κυρίουhágaseγένοιτόen míμοιconforme aκατὰtu palabra».τὸ ῥῆμά σουYκαὶel ángelὁ ἄγγελοςse fueἀπῆλθενde su lado.ἀπ’ αὐτῆς
YδὲlevantándoseἈναστᾶσαMaríaΜαριὰμen aquellos días,ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταιςse fueἐπορεύθηcon prisaμετὰ σπουδῆςa la región montañosa,εἰς τὴν ὀρεινὴνa una ciudadεἰς πόλινde Judá.Ἰούδα
Yκαὶentróεἰσῆλθενen la casaεἰς τὸν οἶκονde ZacaríasΖαχαρίουyκαὶsaludóἠσπάσατοa Elisabet.τὴν Ἐλισάβετ
Yκαὶsucedió que,ἐγένετοcuandoὡςElisabetἡ Ἐλισάβετoyóἤκουσενel saludoτὸν ἀσπασμὸνde María,τῆς Μαρίαςsaltóἐσκίρτησενla criaturaτὸ βρέφοςen su vientre,ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆςyκαὶElisabetἡ Ἐλισάβετfue llenaἐπλήσθηdel Espíritu Santo,πνεύματος ἁγίου
yκαὶexclamóἀνεφώνησενcon gran vozκραυγῇ μεγάλῃyκαὶdijo:εἶπεν«BenditaΕὐλογημένηtúσὺentre las mujeres,ἐν γυναιξίνyκαὶbenditoεὐλογημένοςel frutoὁ καρπὸςde tu vientre.τῆς κοιλίας σου
¿Yκαὶde dóndeπόθενmeμοιvieneesto,τοῦτοqueἵναla madreἡ μήτηρde mi Señorτοῦ κυρίου μουvengaἔλθῃa mí?πρὸς ἐμέ
Porqueγὰρmira,ἰδοὺen cuantoὡςllegóἐγένετοa mis oídosεἰς τὰ ὦτά μουla vozἡ φωνὴde tu saludo,τοῦ ἀσπασμοῦ σουla criaturaτὸ βρέφοςsaltóἐσκίρτησενde gozoἐν ἀγαλλιάσειen mi vientre.ἐν τῇ κοιλίᾳ μου
Yκαὶdichosaμακαρίαla que creyóἡ πιστεύσασαqueὅτιtendráἔσταιcumplimientoτελείωσιςlo queτοῖςleαὐτῇfue dichoλελαλημένοιςde parte del Señor».παρὰ κυρίου
YΚαὶMaríaΜαριάμdijo:εἶπεν«Mi almaἡ ψυχή μουengrandeceΜεγαλύνειal Señor,τὸν κύριον
yκαὶmi espírituτὸ πνεῦμά μουse alegróἠγαλλίασενen Diosἐπὶ τῷ θεῷmi Salvador,τῷ σωτῆρί μου
porqueὅτιha miradoἐπέβλεψενla humilde condiciónἐπὶ τὴν ταπείνωσινde su esclava;τῆς δούλης αὐτοῦpuesγὰρmira,ἰδοὺdesde ahoraἀπὸ τοῦ νῦνmeμεllamarán dichosaμακαριοῦσίνtodas las generaciones;πᾶσαι αἱ γενεαί
porqueὅτιel Poderosoὁ δυνατόςha hechoἐποίησένen míμοιgrandes cosas;μεγάλαyκαὶsantoἅγιονessu nombre;τὸ ὄνομα αὐτοῦ
yκαὶsu misericordiaτὸ ἔλεος αὐτοῦesde generaciónεἰς γενεὰςen generaciónκαὶ γενεὰςpara los queτοῖςleαὐτόνtemen.φοβουμένοις
HizoἘποίησενproezasκράτοςcon su brazo;ἐν βραχίονι αὐτοῦdispersóδιεσκόρπισενa los soberbiosὑπερηφάνουςen el pensamientoδιανοίᾳde su corazón;καρδίας αὐτῶν
derribóκαθεῖλενde los tronosἀπὸ θρόνωνa los poderosos,δυνάσταςyκαὶexaltóὕψωσενa los humildes;ταπεινούς
a los hambrientosπεινῶνταςcolmóἐνέπλησενde bienes,ἀγαθῶνyκαὶa los ricosπλουτοῦνταςdespidióἐξαπέστειλενcon las manos vacías.κενούς
Socorrióἀντελάβετοa IsraelἸσραὴλsu siervo,παιδὸς αὐτοῦpara acordarseμνησθῆναιde la misericordia,ἐλέους
comoκαθὼςhablóἐλάλησενa nuestros padres,πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶνa Abrahamτῷ Ἀβραὰμyκαὶa su descendenciaτῷ σπέρματι αὐτοῦpara siempre».εἰς τὸν αἰῶνα
YδὲMaríaΜαριὰμse quedóἜμεινενcon ellaσὺν αὐτῇunosὡςtres meses,τρεῖς μῆναςyκαὶvolvióὑπέστρεψενa su casa.εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς
Yδὲa ElisabetΤῇ Ἐλισάβετse le cumplióἐπλήσθηel tiempoὁ χρόνοςde dar a luz,τοῦ τεκεῖν αὐτήνyκαὶdio a luzἐγέννησενun hijo.υἱόν
Yκαὶoyeronἤκουσανlos vecinosοἱ περίοικοιyκαὶsus parientesοἱ συγγενεῖς αὐτῆςqueὅτιel Señorκύριοςhabía mostrado grandeἐμεγάλυνενsu misericordiaτὸ ἔλεος αὐτοῦcon ella,μετ’ αὐτῆςyκαὶse alegraban conσυνέχαιρονella.αὐτῇ
YΚαὶsucedió queἐγένετοal octavo díaἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃvinieronἦλθονa circuncidarπεριτεμεῖνal niño,τὸ παιδίονyκαὶloαὐτὸllamabanἐκάλουνZacarías,Ζαχαρίανpor el nombreἐπὶ τῷ ὀνόματιde su padre.τοῦ πατρὸς αὐτοῦ
Peroκαὶsu madreἡ μήτηρ αὐτοῦrespondióἀποκριθεῖσαy dijo:εἶπεν«No,Οὐχίsino queἀλλὰse llamaráκληθήσεταιJuan».Ἰωάννης
Yκαὶleπρὸς αὐτὴνdijeron:εἶπαν«No hay nadieΟὐδείς ἐστινen tu parentelaἐκ τῆς συγγενείας σουqueὃςse llameκαλεῖταιcon este nombre».τῷ ὀνόματι τούτῳ
Yδὲpreguntaban por señasἐνένευονa su padreτῷ πατρὶ αὐτοῦcómoτὸ τίqueríaἂν θέλοιque se llamara.καλεῖσθαι αὐτό
Yκαὶpidiendoαἰτήσαςuna tablilla,πινακίδιονescribió:ἔγραψεν λέγων«JuanἸωάννηςesἐστὶνsu nombre».ὄνομα αὐτοῦYκαὶtodosπάντεςse asombraron.ἐθαύμασαν
Yδὲal instanteπαραχρῆμαse le abrióἀνεῴχθη αὐτοῦla boca,τὸ στόμαyκαὶla lengua,ἡ γλῶσσα αὐτοῦyκαὶhablabaἐλάλειbendiciendoεὐλογῶνa Dios.τὸν θεόν
Yκαὶvinoἐγένετοtemorφόβοςsobre todosἐπὶ πάνταςsus vecinos;τοὺς περιοικοῦντας αὐτούςyκαὶen toda la región montañosaἐν ὅλῃ τῇ ὀρεινῇde Judeaτῆς Ἰουδαίαςse comentabanδιελαλεῖτοtodas estas cosas.πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα
Yκαὶtodosπάντεςlos que las oíanοἱ ἀκούσαντεςlas guardabanἔθεντοen su corazón,ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶνdiciendo:λέγοντες«¿Qué,Τίpues,ἄραllegará a serἔσταιeste niño?».τὸ παιδίον τοῦτοPorqueγὰρla manoκαὶ χεὶρdel Señorκυρίουestabaἦνcon él.μετ’ αὐτοῦ
YΚαὶZacarías,Ζαχαρίαςsu padre,ὁ πατὴρ αὐτοῦfue llenoἐπλήσθηdel Espíritu Santo,πνεύματος ἁγίουyκαὶprofetizó,ἐπροφήτευσενdiciendo:λέγων
«BenditoΕὐλογητὸςel Señor,κύριοςel Diosὁ θεὸςde Israel,τοῦ Ἰσραήλporqueὅτιha visitadoἐπεσκέψατοyκαὶha hechoἐποίησενredenciónλύτρωσινpara su pueblo,τῷ λαῷ αὐτοῦ
yκαὶnosἡμῖνha levantadoἤγειρενun cuernoκέραςde salvaciónσωτηρίαςen la casaἐν οἴκῳde DavidΔαυὶδsu siervo,παιδὸς αὐτοῦ
comoκαθὼςhablóἐλάλησενpor bocaδιὰ στόματοςde sus santos profetasτῶν ἁγίων προφητῶν αὐτοῦdesde la antigüedad,ἀπ’ αἰῶνος
salvaciónσωτηρίανde nuestros enemigosἐξ ἐχθρῶν ἡμῶνyκαὶde la manoἐκ χειρὸςde todosπάντωνlos queτῶνnosἡμᾶςodian,μισούντων
para hacerποιῆσαιmisericordiaἔλεοςcon nuestros padresμετὰ τῶν πατέρων ἡμῶνyκαὶacordarseμνησθῆναιde su santo pacto,διαθήκης αὐτοῦ ἁγίας
del juramentoὅρκονqueὃνjuróὤμοσενa Abrahamπρὸς Ἀβραὰμnuestro padre:τὸν πατέρα ἡμῶνconcedernosτοῦ δοῦναι ἡμῖν
que,libradosῥυσθένταςde la manoἐκ χειρὸςde los enemigos,ἐχθρῶνle rindamos cultoλατρεύειν αὐτῷsin temor,ἀφόβως
en santidadἐν ὁσιότητιyκαὶjusticiaδικαιοσύνῃdelante de él,ἐνώπιον αὐτοῦtodos nuestros días.πάσαις ταῖς ἡμέραις ἡμῶν
Yκαὶtú,σὺ δέniño,παιδίονserás llamadoκληθήσῃprofetaπροφήτηςdel Altísimo;Ὑψίστουporqueγὰρirásπροπορεύσῃdelante del Señorἐνώπιον κυρίουpara prepararἑτοιμάσαιsus caminos,ὁδοὺς αὐτοῦ
para darτοῦ δοῦναιa su puebloτῷ λαῷ αὐτοῦconocimientoγνῶσινde salvaciónσωτηρίαςpor el perdónἐν ἀφέσειde sus pecados,ἁμαρτιῶν αὐτῶν
por las entrañasδιὰ σπλάγχναde misericordiaἐλέουςde nuestro Dios,θεοῦ ἡμῶνcon queἐν οἷςnosἡμᾶςvisitaráἐπισκέψεταιel sol nacienteἀνατολὴde lo alto,ἐξ ὕψους
para alumbrarἐπιφᾶναιa los queτοῖςestán sentadosκαθημένοιςen tinieblasἐν σκότειyκαὶen sombraσκιᾷde muerte,θανάτουpara guiarτοῦ κατευθῦναιnuestros piesτοὺς πόδας ἡμῶνpor el caminoεἰς ὁδὸνde la paz».εἰρήνης
Yδὲel niñoΤὸ παιδίονcrecíaηὔξανεyκαὶse fortalecíaἐκραταιοῦτοen espíritu;πνεύματιyκαὶestuvoἦνen los desiertosἐν ταῖς ἐρήμοιςhasta el díaἕως ἡμέραςde su presentaciónἀναδείξεως αὐτοῦa Israel.πρὸς τὸν Ἰσραήλ